Όσο πιο μεγάλη η αλαζονεία τόσο πιο ηχηρή θα είναι η πτώση και η τιμωρία
Στην αρχαία ελληνική κοσμοθεωρία ένα βασικό αμάρτημα ήταν αυτό της ύβρεως, δηλαδή της αλαζονικής υπερεκτίμησης δυνάμεων και περιφρόνησης της ηθικής. Το διαπράττει όποιος πιστεύει ότι δικαιούται να κάνει τα πάντα χωρίς συνέπειες. Χωρίς να δίνει λογαριασμό σε ανθρώπους και θεούς. Μόνο που οι θεοί παρακολουθούν από κοντά και όταν εκτιμήσουν ότι κάποιος ξεπέρασε κάθε όριο, τότε έρχεται η άτη (που την προσωποποιούσαν και ως θεά Άτη), δηλαδή η «τύφλωση» και η σύγχυση, που οδηγεί αυτόν που την υφίσταται να διαπράττει ακόμη μεγαλύτερες ύβρεις. Τόσο μεγάλες που να είναι αναπόφευκτη η Νέμεσις, δηλαδή η τιμωρία, το σκληρό μάθημα ότι κάποια όρια δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης καιρό τώρα ολισθαίνει στην ύβριν. Αρκεί να σκεφτούμε ότι θεώρησε την ΕΥΠ προσωπικό μηχανισμό συλλογής πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού. Μια υπόθεση που δεν έχει κριθεί δύο φορές στις εκλογές, όπως προσπάθησε πάλι να μας πείσει, γιατί οι εκλογές δεν είναι ακροατήρια δικαστηρίων, ούτε συνεδριάσεις δικαστικών συμβουλίων, ενώ -παρά τις κυβερνητικές προσπάθειες συγκάλυψης- τώρα πλέον έχουμε όλα τα αναγκαία στοιχεία για την άμεση εμπλοκή του Μεγάρου Μαξίμου στην υπόθεση. Αρκεί να σκεφτούμε ότι ευθύνεται για τη συστηματική προσπάθεια να παρουσιαστεί η τραγωδία στα Τέμπη ως άθροισμα «ατομικών λαθών», αρνούμενος να αναλάβει την πραγματική ευθύνη για τα έργα που δεν έγιναν επιτρέποντας επί της ουσίας το λάθος να γίνει νομοτελειακά τραγωδία. Και αρκεί βέβαια να σκεφτούμε ότι αυτός ο υποτίθεται θεσμικός και ευρωπαϊστής πολιτικός εμφανίζεται ως ο πραγματικός διάδοχος του Βίκτορ Όρμπαν, τώρα που ο τελευταίος έχασε τις εκλογές, λοιδορώντας τους Ευρωπαίους Εισαγγελείς και υποστηρίζοντας, λίγο – πολύ, «ποιοι είναι αυτοί που ανακατεύονται στις δουλίτσες μας».
Η ύβρις του Κυριάκου Μητσοτάκη αποτυπώνεται και στον τρόπο που αντιμετωπίζει την εξουσία, το γεγονός ότι θεωρεί ότι αυτή ανήκει δικαιωματικά στην παράταξή του (για την ακρίβεια το τμήμα της παράταξης που τον ακολουθεί και την ακροδεξιά πτέρυγάς της) και στην πολιτική δυναστεία που εκπροσωπεί, ανεξαρτήτως του εάν η κοινωνία συμφωνεί.
Όμως, πια είναι στην άτη, όπως φάνηκε στην παρουσία του στη Βουλή. Το γεγονός ότι δεν είπε ούτε μια λέξη αυτοκριτικής, δεν ανέλαβε καμία ευθύνη, δεν ζήτησε καμία συγγνώμη, αλλά πάνω από όλα το γεγονός ότι αυτός ο πρωθυπουργός μειοψηφίας στην κοινωνία, ο πρωθυπουργός που στις δημοσκοπήσεις για καταλληλότητα διακυβέρνησης τον ξεπερνά ο «Κανένας», βγαίνει και λέει ότι θα αναμορφώσει το κράτος, από την ποινική διερεύνηση των πολιτικών προσώπων έως τον εκλογικό νόμο και το Σύνταγμα στα δικά του μέτρα, ώστε να καταφέρει, δηλαδή, να εξασφαλίσει ασυλία όσων εμπλέκονται στα σκάνδαλα αλλά και να παρατείνει τεχνητά την παραμονή της παράταξής του στην εξουσία.
Πλέον δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα, δεν αντιλαμβάνεται ότι στα μάτια της κοινωνίας – που δίνει σταθερά στις δημοσκοπήσεις εξαιρετικά αρνητική βαθμολογία στα θέματα θεσμών και που επίσης σταθερά δηλώνει ότι είναι μεγάλο σκάνδαλο αυτό των υποκλοπών και πρέπει να διερευνηθούν οι ποινικές ευθύνες και πολιτικών προσώπων – και ο ίδιος και ο θίασος γελωτοποιών της εξουσίας που έχει στο υπουργικό συμβούλιο, του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη προεξάρχοντος, είναι ταυτισμένος με την αλαζονεία, την παραβατικότητα και την αυθαιρεσία της εξουσίας. Δεν τον εμπιστεύονται οι εργαζόμενοι που βλέπουν τον πληθωρισμό να ανεβαίνει πιο γρήγορα από τους μισθούς, δεν τον εμπιστεύεται η μεσαία τάξη γιατί καταλαβαίνει τη θεσμική κρίση στην οποία βρισκόμαστε, και δεν τον εμπιστεύεται η επιχειρηματικότητα γιατί βλέπει «δουλίτσες» και όχι «παιχνίδι με κανόνες».
Γι’ αυτόν τον λόγο και η πτώση του θα έρθει νωρίτερα από ό,τι υπολογίζει όσα τεχνάσματα εκβιασμού και εάν σκαρφιστεί. Και θα είναι μια πτώση ηχηρή, όπως αξίζει σε κάποιον που επέδειξε συστηματικά πολιτική, θεσμική και ηθική ύβρη. Μια πτώση που όσο νωρίτερα έρθει, τόσο μικρότερη θα είναι η ζημιά για τη χώρα.
