Είχα καταγράψει τις προάλλες ότι ο Μεντιλίμπαρ έναν παίκτη του τον έβαζε βασικό μόνο εκτός έδρας και ποτέ στο Καραϊσκάκη! Αυτή τη φορά, όμως, μετά την τόσο καλή εμφάνιση που είχε κάνει στην Τούμπα κόντρα στον ΠΑΟΚ, δεν υπήρχε περίπτωση να τον άφηνε στον πάγκο εναντίον της ΑΕΚ στο Καραϊσκάκη, ακόμη κι αν είχε ο προπονητής στη διάθεση του τον Έσε (που δεν τον είχε).
Ο λόγος ασφαλώς για τον Ντάνι Γκαρθία, παίκτη-κλειδί του Ολυμπιακού σε αυτές τις δύο σπουδαίες νίκες σε δύο συνεχόμενες αγωνιστικές. Με τον Ισπανό αμυντικό χαφ πραγματικά να είναι καθοριστικός για το παιχνίδι του Μεντιλίμπαρ τόσο στο εκτός, όσο και στο εντός έδρας ντέρμπι, όντας ολοένα και καλύτερος. Θυμίζοντας μας, έστω σε λίγο διαφορετικό στιλ, τον πληθωρικό Ιμπόρα του φινάλε της περασμένης σεζόν, αλλά πρωτίστως γιατί ο Βάσκος προπονητής επέμεινε τόσο πολύ επί τρεις μήνες για την απόκτηση του.
Ο Γκαρθία τόσο εναντίον του ΠΑΟΚ, αλλά κι ακόμη περισσότερο εναντίον της ΑΕΚ ήταν ο κεντρικός χαφ που πραγματικά έλεγχε υποδειγματικά το παιχνίδι του Ολυμπιακού στον κεντρικό άξονα της μεσαίας γραμμής. Με κύριο χαρακτηριστικό του να παίρνει τη μία μετά την άλλη τις λεγόμενες «δεύτερες μπάλες»! Με όπλο την εμπειρία των 34 ετών και τις παραστάσεις επί μία 10ετία από την Α΄κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος, ήξερε πώς να παίρνει τις σωστές θέσεις και να τραβάει σαν μαγνήτης τις επεμβάσεις των αντίπαλων αμυντικογενών παικτών.
Και μην υποτιμάτε καθόλου αυτή τη δυνατότητα του Γκαρθία. Στις ανακτήσεις ακριβώς από τις δεύτερες μπάλες στηρίζεται εν πολλοίς ο τρόπος παιχνιδιού του Μεντιλίμπαρ. Θυμηθείτε, άλλωστε, δυο στιγμές, το πώς ξεκίνησαν οι φάσεις του 3-1 και του 4-1 την Κυριακή! Και στις δύο περιπτώσεις ο Γκαρθία ήταν αυτός που πήρε τις δεύτερες μπάλες από αποκρούσεις παικτών της ΑΕΚ. Κι ο ίδιος ήταν που προώθησε την μπάλα πίσω προς την περιοχή της ΑΕΚ στο ένα γκολ (με το λάθος εν τέλει του Γιόνσον) και προς τον χώρο δράσης του Ρότα (με το κλέψιμο του Ρόντινεϊ) στο άλλο γκολ.
Ο Μεντιλίμπαρ θέλει την μπάλα να πηγαίνει ξανά πίσω προς την αντίπαλη άμυνα, όταν αυτή διώχνει την μπάλα. Πολύ απλά γιατί η δική του ομάδα παίζει ψηλά κατ΄ εντολή του και εκεί όπου πάει η μπάλα πάντα υπάρχει ένας παίκτης του να πιέσει για να πάρει την μπάλα η, τέλος πάντων να υποχρεώσει τον αντίπαλο σε λάθος. Ο Γκαρθία λοιπόν κάνει καλά αυτή τη δουλειά, που είναι πολύτιμη για το σχέδιο του προπονητή. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό το κομμάτι στο οποίο διακρίνεται ο έμπειρος Ισπανός.
Έτσι, θα τον δούμε τον Γκαρθία να βοηθάει καταλυτικά τους στόπερ μέσα στην περιοχή του Τζολάκη, όπως σε ένα πολύ κρίσιμο κόψιμο που έκανε πάνω στον Μάνταλο, να καθαρίζει σέντρες από τα πλάγια, να κλέβει μπάλες και παράλληλα να προωθεί το παιχνίδι (έτσι σε μία περίπτωση έβγαλε μπαλιά για φάση), να παίζει με δυναμισμό κόβοντας ακόμη και με τάκλιν, να πασάρει γενικά με σιγουριά, αλλά όταν βρίσκει ευκαιρία να βγάλει την ομάδα με μία έξυπνη μπαλιά στην αντεπίθεση η, να παίξει κάθετα.
Όχι, δεν έκανε ένα τέλειο παιχνίδι κόντρα στην ΑΕΚ. Έκανε και αρκετά λάθη ο Γκαρθία, που γενικά φαίνεται να έχει ένα πρόβλημα με το κάπως περίεργο χούι να βγάζει κάποιες φορές μία έλλειψη, ας το πω έτσι, ισορροπίας, όπως φάνηκε και σε μία φάση στην οποία βγήκε ωραία μπροστά σε θέση βολής και την στιγμή του σουτ έπεσε στο χορτάρι, περισσότερο από λόγους ισορροπίας, παρά γιατί γλίστρησε, νομίζω.
Τέλος πάντων, αυτό μπορεί να είναι γενικά το σουλούπι του, το ευδιάκριτο είναι ότι τρεις φορές δεν έδιωξε πειστικά, επί της ουσίας έδιωξε άτσαλα και μάλιστα στη μία περίπτωση (εξαιρετικά παρόμοια με εκείνο το άτσαλο διώξιμο του Όρτα στο πρώτο γκολ του Ολυμπιακού επί της Μπράγκα!) δημιουργήθηκαν συνθήκες σουτ του Φερνάντες από αρκετά καλή θέση, με τον Ορτέγκα όμως να κοντράρει την μπάλα.
Και μπορώ να καταγράψω κι άλλες δύο στιγμές στο καθαρά ανασταλτικό κομμάτι του παιχνιδιού που ο Γκαρθία δεν είχε καλές αντιδράσεις-η μία ήταν στην ευκαιρία του Μαρσιάλ να ισοφαρίσει στο 16΄, εκεί όπου ο Λιβάι πέρασε την πάσα κάτω από τα πόδια του Ισπανού Mr «δεύτερη μπάλα». Ακόμη κι έτσι, όμως, η συνολική εικόνα του μοναδικού παίκτη που έφερε «υπ’ ευθύνη του» ο Μεντιλίμπαρ στον Ολυμπιακό, ήταν αρκετή για να τον καταστήσει ως τον πιο καλό της ομάδας του σε διάρκεια καλής απόδοσης!
Άσχετο:
Μετά το Ολυμπιακός-ΑΕΚ 1-2 το Γενάρη του 2010 με τα δύο γκολ του Σκόκο στον 39χρονο τότε Νικοπολίδη, η ΑΕΚ έχει επισκεφθεί το Καραϊσκάκη 23 φορές. Από αυτές κέρδισε τις 15 ο Ολυμπιακός (14 στο πρωτάθλημα και μία στο Κύπελλο) με συνολικά γκολ 43-4 (!!!), τέσσερις υπήρχε ισοπαλία (δύο για το πρωτάθλημα και δύο για το Κύπελλο) και έκανε και τέσσερα διπλά η ΑΕΚ (το ένα στο Κύπελλο).
Όλα τα διπλά της ΑΕΚ ήταν με διαιτησίες από ευνοϊκές έως σκανδαλώδεις υπέρ της! Δυο με διαιτητή τον Παπαπέτρου τη διετία 2017-2018 (Ολυμπιακός-ΑΕΚ 1-2 στο Κύπελλο και Ολυμπιακός-ΑΕΚ 1-2 στο πρωτάθλημα), μία με τον Ιταλό Μάσα (Ολυμπιακός-ΑΕΚ 1-3) και μία με τον Σλοβάκο Μαρέφκα (Ολυμπιακός-ΑΕΚ 1-2).
Δηλαδή, εδώ και 15 χρόνια η ΑΕΚ έχει κερδίσει στο Καραϊσκάκη μόνο με διαιτησίες καλές γι΄ αυτήν (βλέπε με τον Έλληνα διεθνή ρέφερι) η, καταδικαστικές για τον Ολυμπιακό (βλέπε Μάσα και Μαρέφκα).
Η φωτογραφία της ημέρας:
Αρκετές φορές είχε επιχειρήσει μία τέτοια σέντρα, συρτή, από δεξιά ο Κοστίνια, αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που πέρασε σωστά κι έγινε φάση με το γκολ (2-1) του Ελ Κααμπί. Παράλληλα, ο Πορτογάλος μπακ έγραψε και την πρώτη του ασίστ στον Ολυμπιακό, καθώς ήταν άτυχος σε μία ψηλή σέντρα του στο Αστέρας-Ολυμπιακός 1-0, αφού η κεφαλιά του στόχου του, που ήταν και τότε ο ΕΛ Κααμπί, είχε στείλει την μπάλα στο δοκάρι. Από δε μια άλλη σέντρα του προχθές, είχε δοκάρι ο Μασούρας στο 91’.
Γενικά η παρουσία του Κοστίνια στο β΄ ημίχρονο ήταν εξαιρετική. Έκοβε, έκοβε και ξαναέκοβε (!) με πόδια, κεφάλι, τάκλιν. Αλλά και έκλεβε κι έκανε επικίνδυνες προωθήσεις βοηθώντας επιθετικά, όπως με τις δύο σέντρες, αλλά και σε άλλη μία περίπτωση, ενώ μία πολύ όμορφη κάθετη που πέρασε δεν είχε συνέπεια γιατί ο αποδέκτης συμπαίκτης του ήταν σε θέση οφσάιντ. Οκ, έφαγε και δύο ντρίμπλες, από τον Μαρσιάλ και τον Μάνταλο, όμως υπάρχουν φυσικά κι αυτά στο ποδόσφαιρο.
Η ουσία είναι ότι έτσι πρέπει να παίζουν όποιοι μπαίνουν αλλαγή. Να έρχονται από τον πάγκο και να «σκίζονται». Τέτοιους παίκτες θα ήθελε κάθε προπονητής
