Ο Άδωνις Γεωργιάδης ξεχνά ότι η κριτική στους υπουργούς είναι αυτονόητη πλευρά της δημοκρατίας. Όπως και η ελευθερία της έκφρασης την οποία ο ίδιος σαφώς περιφρονεί
Είμαι αρκετά μεγάλος για να θυμάμαι τι σήμαινε σάτιρα σε αυτή τη χώρα. Τον βιτριολικό τρόπο που στηλιτεύονταν πρωθυπουργοί και υπουργοί, ακόμη και του διαμετρήματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου. Τις γελοιογραφίες σε βάρος τους στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, τότε που τις διάβαζαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, τις επιθεωρήσεις που τους σατίριζαν και τους γελοιοποιούσαν, τους δίσκους του Χάρρυ Κλυνν κ.λπ.. Θυμάμαι ότι τα έβλεπα και σκεφτόμουν, «πώς μπορούν μετά να περπατούν στον δρόμο», όταν έχουν δεχτεί τέτοια σάτιρα;
Όμως, μια χαρά μπορούσαν να βγαίνουν και να συνεχίζουν την πολιτική τους δράση και να μην επηρεάζονται. Όπως δεν ίδρωνε το αυτί τους όταν άκουγαν βαριούς πολιτικούς χαρακτηρισμούς από τους αντιπάλους τους ή έβλεπαν «ξύλινους τίτλους» που σχεδόν τους έβριζαν. «Εφιάλτη» είχε αποκαλέσει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ο Ανδρέας Παπανδρέου, και όμως δεν θυμάμαι ο πρώτος να έκανε μήνυση για εξύβριση.
Μάλιστα, όχι μόνο δεν είχαν κανένα πρόβλημα με το να είναι αντικείμενο σκληρής κριτικής ή σκληρής σάτιρας, ακόμη και εμφανώς κακόβουλης, αλλά πάντα ευχαριστούσαν τους γελοιογράφους.
Δεν το έκαναν γιατί ήταν «υπεράνω». Όπως και όλοι μας προφανώς θύμωναν μέσα τους. Όμως, αντιλαμβάνονταν ότι η πολιτική περιλαμβάνει την κριτική και τη σάτιρα και την ειρωνεία και την πολεμική ακόμη και με «βαριές κουβέντες». Και ήταν διατεθειμένοι να την υποστούν γιατί σέβονταν τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού.
Κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση του Άδωνι Γεωργιάδη -η σύγκριση εν πλήρη γνώση της ασυμβατότητας των πολιτικών μεγεθών και ακριβώς προς ανάδειξη της διαφοράς και της παρακμής. Που δήλωσε ότι θα κάνει μήνυση και αγωγή σε βάρος του Λάκη Λαζόπουλου και του Mega Channel.
Και αυτό γιατί ο Λάκης Λαζόπουλος, ο καλλιτέχνης που καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο συνεχίζει την παράδοση της ελληνικής πολιτικής σάτιρας στη χώρα, του έκανε κριτική. Με τον δικό του τρόπο. Αυτό που τον έχει κάνει έναν από τους δημοφιλέστερους καλλιτέχνες της χώρας μας. Με την ίδια αυστηρότητα που έχει μιλήσει ο Λαζόπουλος και για άλλους πολιτικούς.
Δηλαδή, ο Άδωνις Γεωργιάδης θεωρεί ότι είναι ποινικό αδίκημα και λόγος να εισπράξει αποζημίωση το γεγονός ότι του ασκείται κριτική, ότι τον σατιρίζουν, ότι δείχνουν βίντεο με τις ανακολουθίες του.
Δηλαδή, ο Άδωνις Γεωργιάδης θεωρεί ποινικό αδίκημα τη σάτιρα και την κριτική. Και δεν αναγνωρίζει την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης, – γιατί ο Λαζόπουλος πρώτα από όλα είναι ένας καλλιτέχνης.
Με τον ίδιο τρόπο που πριν από λίγες μέρες περίπου υποσχέθηκε ότι την επόμενη φορά που θα συναντήσει δυναμικές διαμαρτυρίες από συνδικαλιστές θα υποβάλει μηνύσεις.
Είναι σαφές ότι αυτές οι πρακτικές είναι επικίνδυνες, ιδίως εάν εκπροσωπούν την κυβερνητική γραμμή. Γιατί θέλουν να φιμώσουν φωνές και να επιβάλουν ότι θα ακούγεται μόνο το κυβερνητικό αφήγημα.
Η δημοκρατία ανασαίνει μόνο μέσα στην ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία της κριτικής. Ακόμη και όταν αυτή φτάνει σε «υπερβολές», έχει «σκληρή γλώσσα» για τα πολιτικά πρόσωπα, και καταφεύγει και στη σάτιρα.
Ιδίως όταν μιλάμε για «δημόσια πρόσωπα» και ανθρώπους που έχουν εξουσία. Γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι «απλός πολίτης». Είναι υπουργός. Έχει εξουσία. Οι πράξεις του έχουν επιπτώσεις στις ζωές των ανθρώπων, συνολικά της κοινωνίας. Δεν είναι «ιδιωτικές υποθέσεις». Γι’ αυτό το λόγο και οφείλει να δέχεται την κριτική και την πολεμική και τη σάτιρα.
Σε τελική ανάλυση ελευθερία του λόγου δεν σημαίνει να λέμε πράγματα που αρέσουν στην εξουσία. Ελευθερία του λόγου σημαίνει να λέμε πράγματα που δεν αρέσουν την εξουσία, που τη θυμώνουν, που την κάνουν έξω φρενών.
Και ας μη γελιόμαστε. Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν αντιδρά έτσι επειδή «θίχτηκε», ούτε επειδή αισθάνθηκε «συκοφαντημένος». Αντιδρά έτσι γιατί ξέρει ότι αυτά που λέει ο Λαζόπουλος, τα λένε και οι πολίτες. Γιατί στα μάτια πολλών ανθρώπων είναι υπεύθυνος για τα προβλήματα του δημόσιου συστήματος υγείας. Γιατί δεν έχει ξεχαστεί η μακρά θητεία του στην Ακροδεξιά. Και επειδή τώρα έχει μπόλικη φιλοδοξία τον ενοχλεί να του «χαλάνε την εικόνα». Τον ενοχλεί που ο δημοφιλέστερος κωμικός τον σατιρίζει και αυτό γίνεται στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό κανάλι της χώρας.
Μόνο που τι να κάνουμε; Έτσι είναι η δημοκρατία. Και εάν δεν του αρέσει η δημοκρατία και η ελευθερία της έκφρασης, τουλάχιστον ας βγει να το πει ευθέως.
Γιατί καλή η πλάκα, καλή η συμπεριφορά τρολ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έχει επιλέξει, καλή η υπεράσπιση και εκμετάλλευση της χυδαίας «Ομάδας Αλήθειας», καλή η προσπάθεια να αποσπάσει από παντού «θετική δημοσιότητα» και να το παίζει θύμα της άδικης υποκινούμενης αντίδρασης των αριστερών και του «κομμουνιστικού κινδύνου», αλλά με κάποια πράγματα δεν παίζουμε. Ή τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να παίζουμε…
Σε τελική ανάλυση, ούτως ή άλλως, έχουμε το πρόβλημα του πώς η κρατική διαφήμιση και δαπάνη έχει χειραγωγηθεί με διάφορους τρόπους ώστε να διαμορφωθεί ένα φιλοκυβερνητικό «μηντιακό οικοσύστημα», με επίμονη αναπαραγωγή της κυβερνητικής προπαγάνδας και άφθονο λιβάνισμα στους κυβερνητικούς υπουργούς.
Εάν πρόκειται πλάι σε όλα αυτά τα προβλήματα να έχουμε να αντιμετωπίσουμε προληπτική λογοκρισία και διώξεις σε βάρος της ελεύθερης έκφρασης, ας το ξέρουμε. Μόνο που αυτό θα σημαίνει ότι δεν θα έχουμε ακριβώς δημοκρατία…
