«Εισερχόμαστε σε εποχή λιτότητας για την παγκόσμια υγεία», αναφέρουν συντάκτες σχετικής μελέτης, που σκοπό έχει να εκτιμήσει σε ποιο επίπεδο θα ανέρχεται η διεθνής βοήθεια για τον τομέα της υγείας τα επόμενα χρόνια.
Η διεθνής βοήθεια που έχει προορισμό τη δημόσια υγεία πιθανόν θα υποχωρήσει φέτος στο χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας δεκαπενταετίας, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύεται σήμερα στην επιστημονική επιθεώρηση The Lancet, προεξοφλώντας την έναρξη περιόδου «λιτότητας», η οποία θα έχει διάρκεια.
«Εισερχόμαστε σε εποχή λιτότητας για την παγκόσμια υγεία», συνοψίζουν οι συντάκτες της μελέτης αυτής, που σκοπό έχει να εκτιμήσει σε ποιο επίπεδο θα ανέρχεται η διεθνής βοήθεια για τον τομέα της υγείας τα επόμενα χρόνια.
Η βοήθεια από τις πιο ανεπτυγμένες στις φτωχότερες και αναπτυσσόμενες χώρες καλύπτει διάφορα πεδία, για παράδειγμα τον αγώνα εναντίον του HIV και του AIDS.
Αναμένεται να είναι κάτω από τα 40 δισεκατομμύρια δολάρια το 2025, ποσό υποδιπλάσιο από αυτό που είχε διατεθεί το 2021. Ωστόσο εκείνη η βοήθεια εγγραφόταν στο εξαιρετικό πλαίσιο του αγώνα εναντίον του κορονοϊού. Ευρύτερα, το επίπεδο της διεθνούς βοήθειας αναμένεται να υποχωρήσει ξανά σε επίπεδα που είχαν να καταγραφτούν από το 2009.
Η τάση αυτή εξηγείται κυρίως από τις δραστικές περικοπές της αναπτυξιακής βοήθειας των ΗΠΑ στο εξωτερικό που αποφάσισε ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Όμως το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται στις ΗΠΑ. Οι ερευνητές υπογραμμίζουν πως κι άλλες δυτικές χώρες –η Γερμανία, η Γαλλία, η Βρετανία– κάνουν καθαρές μειώσεις της βοήθειας που παρέχουν.
Αποτέλεσμα θα είναι να υπάρξουν συνέπειες στη δημόσια υγεία σε διάφορες χώρες, εξηγούν: καθώς «σε χώρες όπως η Σομαλία, η ΛΔ Κονγκό και το Μαλάουι, τα συστήματα υγείας χρηματοδοτούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από την αναπτυξιακή βοήθεια».
Με αυτό το φόντο – όπως αναφέρει το ΑΠΕ – οι συγγραφείς της μελέτης καλούν όχι μόνο να υπάρξει αύξηση της αναπτυξιακής βοήθειας και τους ωφελούμενους να αντιληφθούν την ανάγκη να βρουν άλλες πηγές χρηματοδότησης, ειδικά εθνικούς πόρους.
Μένει να φανεί αν θα αρκέσουν για «να πληρωθεί το κενό», αν ορισμένοι δωρητές «μπορούν να συνεισφέρουν» περισσότερο και «σε ποιο βαθμό τα συστήματα υγείας θα μπορέσουν να κάνουν περισσότερα με λιγότερα», σημειώνουν οι ερευνητές, υπογραμμίζοντας την αβεβαιότητα της προοπτικής.
