Ωστόσο, η πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι μικρομεσαίοι στη Ρόδο και συνολικά στη νησιωτική Ελλάδα δεν αλλάζει με αποσπασματικά και προσωρινά μέτρα. Δεν αντιμετωπίζονται οι βαθύτερες αιτίες του προβλήματος, όπως η αύξηση του κόστους ζωής, η ενεργειακή φτώχεια, τα χαμηλά εισοδήματα, οι μισθοί που υπολείπονται των αναγκών και η έλλειψη ουσιαστικής προστασίας της πρώτης κατοικίας και των υπερχρεωμένων νοικοκυριών.
Την ίδια ώρα, προκύπτει μια σοβαρή αντίφαση: ενώ γίνεται λόγος για υπερπλεόνασμα που φτάνει τα 12,5 δισ. ευρώ, τα μέτρα που επιστρέφονται στην κοινωνία είναι περιορισμένα και αποσπασματικά, πολύ μικρά σε σχέση με τις πραγματικές δυνατότητες.
Γεννάται έτσι το εύλογο ερώτημα: δεν θα μπορούσε να υπάρξει ένα ουσιαστικό μέτρο, όπως η μείωση του ΦΠΑ στη νησιωτική Ελλάδα και ειδικά στη Ρόδο; Σε ένα νησί με αυξημένο κόστος ζωής, υψηλές τιμές σε βασικά αγαθά και καύσιμα λόγω μεταφορών, αλλά και με έντονη τουριστική δραστηριότητα που δεν αποτυπώνεται αντίστοιχα στα εισοδήματα των εργαζομένων, η ανάγκη για στοχευμένη στήριξη είναι επιτακτική.
Το Εργατικό Κέντρο Ρόδου τονίζει ότι τα επιδόματα δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τις αυξήσεις μισθών και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η περιστασιακή ενίσχυση δεν καλύπτει τη μόνιμη απώλεια αγοραστικής δύναμης, ούτε μπορεί να θεωρείται “μέρισμα ανάπτυξης” όταν το πλεόνασμα είναι πολλαπλάσιο. Παράλληλα, η νησιωτικότητα δεν μπορεί να παραμένει εκτός ουσιαστικών φορολογικών πολιτικών.
Καλούμε την κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα σε ουσιαστικά μέτρα:
• πραγματικές αυξήσεις μισθών και επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων
• μείωση φορολογίας στα βασικά αγαθά και στα καύσιμα, με ειδική μέριμνα για τα νησιά
• ουσιαστική προστασία των νοικοκυριών από χρέη και κατασχέσεις
Η κοινωνία δεν χρειάζεται αποσπασματικές ενισχύσεις από το πλεόνασμα, αλλά δίκαιη αναδιανομή και σταθερή ενίσχυση του εισοδήματος και της εργασίας.
Το Εργατικό Κέντρο Ρόδου δηλώνει ότι θα συνεχίσει να διεκδικεί λύσεις που ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και όχι επικοινωνιακές διαχειρίσεις της κρίσης».
