Υπάρχουν άνθρωποι που προσεγγίζουν την παραβατικότητα των ανηλίκων μέσα από αριθμούς, ποσοστά και στατιστικές. Και υπάρχουν και εκείνοι που μιλούν μέσα από πρόσωπα, βιώματα και ανθρώπινες ιστορίες. Ο Πέτρος Δαμιανός ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Πρώην διευθυντής του Γυμνασίου–Λυκείου στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα, όπου υπηρέτησε επί δεκαετίες, έχει αφιερώσει τη ζωή του στην εκπαίδευση παιδιών που βρέθηκαν στη φυλακή πριν καν προλάβουν να ζήσουν την εφηβεία τους. Παράλληλα, υπήρξε ενεργό μέλος στα διοικητικά συμβούλια του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, του ΚΕ.Θ.Ε.Α. και της ΕΠΑΝΟΔΟΥ, ενώ από το 1994 συμμετέχει εθελοντικά με εκπαιδευτική δράση σε ιδρύματα που εποπτεύονται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Έχει επίσης διατελέσει μέλος και πρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Εκπαίδευση στις Φυλακές (EPEA), με ευθύνη τη Νότια Ευρώπη, και έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών για τη συνολική του προσφορά στην εκπαίδευση στη φυλακή.
Όλα αυτά τα χρόνια, ο κ. Δαμιανός βρέθηκε καθημερινά δίπλα σε χιλιάδες ανήλικους κρατούμενους – παιδιά που είχαν απορριφθεί από το σχολείο, που κουβαλούσαν θυμό, φόβο και ματαίωση, αλλά και παιδιά που μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία ξαναβρήκαν το χαμόγελό τους και το δικαίωμα να ονειρεύονται.
Με αφορμή την παρουσία του στη Ρόδο για την εκδήλωση με θέμα «Νεολαία και Εξαρτησιογόνες Ουσίες: Τρόποι Αντιμετώπισης Παραβατικών Ανηλίκων», που διοργάνωσε το Κοινωφελές Ίδρυμα Υποτροφιών Ρόδου «Εμμανουήλ και Μαίρης Σταματίου», μίλησε στη «Ροδιακή» για τις διαδρομές που οδηγούν τα παιδιά από το σχολείο στον δρόμο και, τελικά, στη φυλακή.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Πέτρος Δαμιανός μιλά με ειλικρίνεια για τη στενή σχέση της ανήλικης παραβατικότητας με τις εξαρτησιογόνες ουσίες, για τον ρόλο των αποβολών και του κοινωνικού αποκλεισμού, αλλά και για τη δύναμη της εκπαίδευσης όταν αυτή βασίζεται στο ενδιαφέρον, την κατανόηση και τον σεβασμό.
Με ιδιαίτερη αναφορά στις νησιωτικές και τουριστικές περιοχές, όπως η Ρόδος και τα Δωδεκάνησα, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, τονίζοντας πως η παραβατικότητα των ανηλίκων δεν είναι πρόβλημα «των άλλων», αλλά ένα ζήτημα που αφορά το σύνολο της κοινωνίας. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει:
«Αν η κοινωνία και η πολιτεία επενδύσουν στην πρόληψη, στο σχολείο και στο οικογενειακό περιβάλλον, μπορούμε να σώσουμε πολλά παιδιά. Όχι όλα, αλλά αρκετά, ώστε να μη συνεχιστεί αυτή η νομοτελειακή πορεία από το σχολείο στον δρόμο και από εκεί στη φυλακή».
