Προ ημερών είχα εκφράσει την απορία γιατί το νέο σχέδιο πολεοδόμησης εμφανίζεται να κατεβάζει από τα 50 στα 25 μέτρα την απόσταση για τη δόμηση ακινήτων από την παραλία. Το θέμα σήκωσε αρκετή σκόνη, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις πολιτών και τελικά έφερε και παρέμβαση του υπουργείου Περιβάλλοντος, μέσω άτυπης ενημέρωσης.
Η εξήγηση που δίνεται από τον αρμόδιο υπουργό, Σταύρο Παπασταύρου, είναι διαφορετική: σύμφωνα με το υπουργείο, η νέα διάταξη δεν μειώνει στα 25 μέτρα την απόσταση στην οποία μπορεί κάποιος να χτίσει. Αντιθέτως, έρχεται να προστατεύσει ρητά τη ζώνη των πρώτων 25 μέτρων από την παραλία.
Κι αυτό γιατί, όπως υποστηρίζεται, μέχρι σήμερα δεν υπήρχε σαφής νομοθετική πρόβλεψη που να απαγορεύει την τοποθέτηση ακόμη και λυόμενων κατασκευών στη ζώνη 0-25 μέτρων. Με τη νέα ρύθμιση η απαγόρευση αυτή γίνεται πλέον ξεκάθαρη.
Παράλληλα, το υπουργείο διαβεβαιώνει ότι τα 50 μέτρα εξακολουθούν να ισχύουν όπως ίσχυαν: η δόμηση επιτρέπεται, υπό τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, μετά τα 50 μέτρα από την παραλία.
Ωραία μέχρι εδώ.
Το επόμενο ερώτημα, όμως, είναι άλλο και κατά τη γνώμη μου πολύ πιο ουσιαστικό: γιατί στην Ελλάδα δεν κάνουμε επιτέλους τα 50 μέτρα 100;
Σε αρκετές χώρες υπάρχουν αυστηρότερες προβλέψεις και μεγαλύτερες ζώνες προστασίας των ακτών. Και όταν έθεσα το ερώτημα, η απάντηση που έλαβα ήταν ότι το θέμα «βρίσκεται υπό συζήτηση».
Μόνο που στην Ελλάδα έχουμε μια μακρά και όχι ιδιαίτερα ευχάριστη σχέση με όσα παραμένουν… υπό συζήτηση.
Μέχρι να συζητήσουμε, να ξανασυζητήσουμε, να διαβουλευτούμε και να αποφασίσουμε, υπάρχει ο κίνδυνος να έχει ήδη αλλάξει δραματικά η εικόνα πολλών περιοχών. Ειδικά τώρα που η χώρα γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη, έχει γίνει διεθνώς της μόδας και η πίεση για νέες επενδύσεις σε παραθαλάσσιες περιοχές αυξάνεται συνεχώς.
Στο τέλος, έτσι όπως πάμε, θα χτίσουμε ακόμη και τα… βρεγμένα βράχια.
Και δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ μακριά για να καταλάβει τι διακυβεύεται. Αρκεί να θυμηθεί την υπόθεση με το Σαρακήνικο και πόσο κοντά μπορούμε να φτάσουμε σε παρεμβάσεις σε τοπία που θεωρούσαμε περίπου αυτονόητο ότι θα έπρεπε να προστατεύονται.
Υπάρχει, τέλος, και το άλλο μεγάλο κεφάλαιο: οι πισίνες στις Κυκλάδες.
Εκείνο το περίφημο «optional» που μπορεί να μεταφράζεται σε δεκάδες πισίνες μέσα σε μια μεγάλη τουριστική ανάπτυξη, πραγματικά τι το θέλουμε;
Οι Κυκλάδες είναι από τις πλέον άνυδρες περιοχές της χώρας και ταυτόχρονα δέχονται τεράστια τουριστική πίεση. Δεν χρειάζονται άλλες 50 πισίνες για να γίνει ελκυστικό ένα ξενοδοχείο.
Καταργήστε το. Μία πισίνα με θαλασσινό νερό ανά ξενοδοχειακή μονάδα και τελειώσαμε.
Γιατί η ανάπτυξη είναι απαραίτητη. Οι επενδύσεις επίσης. Αλλά υπάρχει ένα σημείο στο οποίο η ανάπτυξη παύει να αξιοποιεί αυτό που έχουμε και αρχίζει να καταστρέφει ακριβώς εκείνο για το οποίο έρχονται εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα.
Τις παραλίες, το τοπίο, τα νησιά και αυτό το ελάχιστο κομμάτι φυσικής ακτογραμμής που πρέπει να μείνει πραγματικά ανέγγιχτο.
Και γι’ αυτό η συζήτηση για τα 100 μέτρα καλό θα ήταν αυτή τη φορά να μη μείνει απλώς… υπό συζήτηση.
