Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς
Οι μνήμες παραμένουν καλά κρυμμένες μέσα στο προσωπικό μας πηγάδι. Άλλοτε πονάνε, άλλοτε φέρνουν χαρά. Κι όμως, αρκεί μια μικρή αφορμή για να αναδυθούν ξανά στην επιφάνεια, θυμίζοντας γεγονότα που εξακολουθούν, ακόμη και μετά από δεκαετίες, να μας συγκινούν ή να μας πληγώνουν.
Μια τέτοια μνήμη ξύπνησε μέσα μου πρόσφατα: η ιστορική φράση του Ανδρέα Παπανδρέου, από την προεκλογική του ομιλία στη Θεσσαλονίκη το 1981. Τότε είχε μιλήσει για το μεγάλο δίλημμα της χώρας: να πει το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ. ΝΑΙ στην Αλλαγή, την Εθνική Αξιοπρέπεια και την Κοινωνική Δικαιοσύνη· ΟΧΙ στην υποτέλεια και στην εξάρτηση.
Σαράντα και πλέον χρόνια αργότερα, το δίλημμα μοιάζει τραγικά επίκαιρο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, βρισκόμαστε μπροστά στην ανάγκη μιας ξεκάθαρης επιλογής:
-
Ένα ΝΑΙ που σημαίνει αγώνα για Εθνική Ανεξαρτησία, Δικαιοσύνη και Αξιοπρέπεια, ή
-
Ένα ΟΧΙ που οδηγεί στην απάθεια, την ανοχή, τη δουλικότητα και την κοινωνική εξαθλίωση.
Η χώρα διολισθαίνει σε αβέβαιο μέλλον: η φτωχοποίηση βαθαίνει, τα δικαιώματα συρρικνώνονται, το δημοκρατικό πολίτευμα καταντά καρικατούρα του εαυτού του. Η γεωπολιτική πραγματικότητα γίνεται ολοένα πιο σύνθετη, με οικονομικές και στρατηγικές συγκρούσεις που θυμίζουν σκακιστική παρτίδα χωρίς εύκολες κινήσεις.
Ο πολυπολικός κόσμος δεν είναι πια σενάριο του αύριο. Γεννήθηκε ήδη. Όσοι το αρνούνται, απλώς παραμένουν θεατές και θύματα των εξελίξεων. Μέσα σε αυτό το νέο σκηνικό, οι πολίτες και η πολιτική ηγεσία οφείλουμε να πάρουμε θέση. Όχι με ψευδαισθήσεις και «σωστές πλευρές της ιστορίας», αλλά με βάση τα πραγματικά εθνικά μας συμφέροντα.
Η Ιστορία μάς έχει δείξει πως οι «σύμμαχοι» συχνά στάθηκαν απέναντί μας στις μεγάλες εθνικές τραγωδίες. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι ποιοι θα μας καθοδηγήσουν, αλλά ποιοι θα πορευτούν μαζί μας. Το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ του σήμερα είναι η επιλογή διάσωσης της χώρας.
