Η κοινωνική δικαιοσύνη κάθε άλλο παρά ντεμοντέ αίτημα είναι
Εάν υπάρχει ένα ζήτημα στο οποίο η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει υπάρξει όντως ιδεολογικά συνεπής είναι ότι ποτέ δεν υποκρίθηκε ότι επιδιώκει να κάνει την ελληνική κοινωνία πιο δίκαιη.
Δεν αμφισβητώ όλες τις διακηρύξεις για κοινωνική προστασία ή τα μέτρα με «κοινωνικό πρόσωπο» ή την αναμέτρηση με κοινωνικά προβλήματα – όχι πάντα επιτυχημένη.
Σύμφωνα με αυτή την ιδεολογία δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα εάν μια κοινωνία, ή ο κόσμος συνολικά, γίνεται πιο άνισος και η απόσταση ανάμεσα στον πλούτο και τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ολοένα και μεγαλώνει. Για την ακρίβεια θεωρεί ότι η δυνατότητα να μεγαλώνει ο πλούτος στη μία πλευρά, είναι κίνητρο για επενδύσεις, που στο τέλος βελτιώνουν και τη θέση όσων δεν ανήκουν στη μειοψηφία του πλούτου.
Η θεωρία ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την υπερσυσσώρευση πλούτου σε μια απειροελάχιστη μειοψηφία, γιατί στο τέλος και η κοινωνία θα απολαύσει τα αγαθά της ανάπτυξης στην πραγματικότητα δεν στέκει.
Η υπερσυσσώρευση πλούτου στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας σημαίνει ταυτόχρονα ότι αυτός ο πλούτος – που τις περισσότερες φορές είναι «παρκαρισμένος» σε κάθε λογής φορολογικούς παραδείσους – δεν αξιοποιείται για την ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών. Συχνά δεν επαναπενδύεται καν. Απλώς σωρεύεται, την ώρα που τα κράτη αναγκάζονται να εφαρμόζουν το ένα κύμα λιτότητας μετά το άλλο
Ακόμη χειρότερα, αυτός ο πλούτος σημαίνει δύναμη, σημαίνει εξουσία, και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε με το πώς άνθρωποι σαν τον Έλον Μασκ θεωρούν ότι μπορούν να υπαγορεύσουν και πολιτικές, ακόμη και εάν αυτές είναι εξόφθαλμα ακροδεξιές.
Την ίδια στιγμή υπάρχει και κάτι άλλο. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία πιστεύει ότι οι άνθρωποι κατά βάση είναι εγωιστές και ανταγωνιστικοί και δεν ενδιαφέρονται για τη δικαιοσύνη. Μόνο που αυτό δεν ισχύει για τους περισσότερους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι δεν θέλουν να ασχολούνται απλώς με «τα δικά τους». Νοιάζονται για τους ανθρώπους γύρω τους. Τους απασχολεί σε τι κόσμο θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Θέλουν ένα μέλλον με λιγότερες συγκρούσεις. Συγκλονίζονται ηθικά όταν συνειδητοποιούν πόση φτώχεια και εξαθλίωση υπάρχει ακόμη στον πλανήτη.
Και βέβαια οι άνθρωποι κινητοποιούνται απέναντι στην αδικία. Γιατί αισθάνονται ότι δεν μπορούν απλώς να ζήσουν τη ζωή τους, όταν άλλοι άνθρωποι υποφέρουν. Και αυτό δεν είναι απλώς ένα «συναισθηματικό» αντανακλαστικό. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει προοδεύσει η ανθρωπότητα. Είναι ο δρόμος που οδήγησε στο να έχουμε κοινωνικό κράτος. Είναι το κίνητρο για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Είναι αυτό που στρατεύει ανθρώπους σε προοδευτικές ιδεολογίες.
Και όσο και εάν προσπαθούν να μας πείσουν ότι ζούμε σε μια εποχή γενικευμένου κυνισμού και άμετρου ατομισμού ο αγώνας ενάντια στην αδικία παραμένει πραγματικό αίτημα στην εποχή μας. Και υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που έχουν κουραστεί από αυτό τον κυνισμό και θέλουν να στρατευτούν στη διεκδίκηση δικαιοσύνης. Και αυτή η στράτευση μπορεί να είναι παράγοντας που θα διαμορφώσει διαφορετικό πολιτικό σχηματισμό.
Γιατί αυτό που υποτιμούν οι επικοινωνιολόγοι είναι η αποτελεσματικότητα που μπορεί να έχουν άνθρωποι που κινητοποιούνται όχι από συμφέρον, αλλά από την επιθυμία τους να κάνουν τον κόσμο καλύτερο.
