Πώς η κυβέρνηση Τραμπ προωθεί τη «συντηρητική ατζέντα» στην αμερικανική κοινωνία – Ο ρόλος του Τζέι Ντι Βανς και του Project 2025 – Επιδόματα σε παντρεμένες γυναίκες που μένουν σπίτι για να μεγαλώσουν τα παιδιά
Το τελευταίο διάστημα η ύπαρξη ή μη μιας «woke ατζέντας» απασχόλησε τον πολιτικό διάλογο στην Ελλάδα, όμως στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από μια πολύ διαφορετική, υπερσυντηρητική ατζέντα, η οποία είναι αναμφίβολα υπαρκτή.
Σε αυτήν εντάσσονται τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ για να λαμβάνουν επίδομα για τη φροντίδα των παιδιών οι γυναίκες που μένουν σπίτι, με την προϋπόθεση να είναι παντρεμένες, σε ετερόφυλο γάμο και να μην εργάζονται. Μάλιστα τα χρήματα θα προέλθουν από ομοσπονδιακό πρόγραμμα που προοριζόταν για την ενίσχυση των εργαζόμενων γονέων και των μονογονεϊκών οικογενειών.
Βασικός υποστηρικτής της πρωτοβουλίας αυτής για την προώθηση της «παραδοσιακής οικογένειας», όπου ο άντρας εργάζεται και η γυναίκα μένει σπίτι για να μεγαλώσει τα παιδιά, ανήκει στον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς, αν και ο ίδιος μεγάλωσε με ανύπαντρη, εργαζόμενη μητέρα.
Εντάσσεται στην ευρύτερη ατζέντα του Heritage Foundation το οποίο, στο υπερσυντηρητικό μανιφέστο του «Project 2025», γράφει ότι «αντί για την παροχή καθολικής πρόσβασης σε παιδικούς σταθμούς, η κρατική χρηματοδότηση θα πρέπει να κατευθύνεται στους γονείς, είτε για να αντισταθμιστεί το κόστος της παραμονής στο σπίτι με το παιδί είτε για να πληρωθεί η φροντίδα του παιδιού στο σπίτι από συγγενικά πρόσωπα».
Ο Τραμπ έχει επανειλημμένως αρνηθεί οποιαδήποτε σχέση με το εν λόγω έγγραφο, αλλά από την πρώτη ημέρα της δεύτερης θητείας του μέχρι σήμερα έχει υλοποιήσει περισσότερο από το 53% των πολιτικών που αυτό προβλέπει, σύμφωνα με τους εμπνευστές του.
Οι γυναίκες στο σπίτι με τα παιδιά
«Ο βασικός στόχος του Project 2025 είναι η προώθηση της “παραδοσιακής χριστιανικής κοινωνίας”. Επιδιώκει να την επιβάλει σε πολλούς τομείς – στα σχολεία, στην κυβέρνηση και αλλού. Ενας ιδιαίτερα σημαντικός τομέας, όμως, είναι η οικογένεια. Οσοι έχουν σχεδιάσει και συνεχίζουν να σχεδιάζουν αυτό το εγχείρημα θέλουν μεγαλύτερες οικογένειες με περισσότερα παιδιά, με τις γυναίκες να μεγαλώνουν τα παιδιά και τους άντρες να είναι αυτοί που φέρνουν τα χρήματα στο σπίτι. Για να το πετύχουν αυτό προτείνουν και προσπαθούν να επιβάλλουν διάφορα μέτρα, από κρατικές παρεμβάσεις μέχρι την ενθάρρυνση αλλαγών και την καθοδήγηση μέσα από τις εκκλησίες. Ο τελικός στόχος, πάντως, είναι υψηλότερα ποσοστά γεννήσεων και περισσότερες γυναίκες αφοσιωμένες στο σπίτι» εξηγεί στο «Βήμα» ο Ντέιβιντ Γκράχαμ, βραβευμένος συντάκτης του «The Atlantic» και συγγραφέας του βιβλίου «The Project», μπεστ σέλερ σύμφωνα με τους «New York Times», το οποίο αποκωδικοποιεί τον συντηρητικό οδηγό πολιτικής που συνέταξε το Heritage Foundation εν όψει της δεύτερης θητείας Τραμπ.
Αναφορικά με την εξεταζόμενη νομοθεσία, ακόμα δεν έχουμε πολλές πληροφορίες ως προς το πώς ακριβώς θα λειτουργήσει. Για την ώρα υπάρχει ένα πρόγραμμα κοινωνικής πρόνοιας, γνωστό ως Child Care Development Fund, με περίπου 14 δισ. δολάρια τον χρόνο τα οποία πηγαίνουν σε γονείς χαμηλού εισοδήματος, μέσω ενός κουπονιού που τους δίνεται για να καλύψουν τη φύλαξη των παιδιών τους όσο εργάζονται. Το νόημα είναι να μπορούν αυτοί οι γονείς να πηγαίνουν στη δουλειά, να αποκτούν ένα πιστοποιητικό, να πηγαίνουν σχολείο ή να επανεκπαιδεύονται. Το ζητούμενο είναι να αρχίσουν να κερδίζουν περισσότερα χρήματα, προκειμένου να πάψουν να λαμβάνουν επιδόματα.
Η κυβέρνηση Τραμπ θέλει να αλλάξει το πρόγραμμα έτσι ώστε, αν είσαι παντρεμένος και ο/η σύζυγός σου εργάζεται, ο άλλος σύζυγος να μπορεί να μείνει στο σπίτι και να μεγαλώνει τα παιδιά. «Παίρνουμε ένα πρόγραμμα που υποτίθεται πως είναι προσωρινή βοήθεια και το μετατρέπουμε σε βασικό εισόδημα, πληρώνοντας τον ένα γονέα για να μείνει εκτός αγοράς εργασίας» αναφέρει η «Wall Street Journal».
«Πιστεύω ότι έχει μεγάλη σημασία γιατί η αμερικανική Δεξιά παραδοσιακά αντιτασσόταν στα κοινωνικά επιδόματα, σχεδόν οποιουδήποτε είδους. Οπότε εδώ έχουμε μια στροφή προς την υιοθέτηση κοινωνικών επιδομάτων, με κατεύθυνση προς αυτήν ακριβώς την πρόταση πολιτικής» προσθέτει ο Γκράχαμ. «Ηδη ακούγονται κριτικές, ακόμα και από δεξιούς, για το γεγονός ότι θα αφαιρεθεί απαραίτητη χρηματοδότηση από μονογονεϊκές οικογένειες».
Πράγματι, το 80% των δικαιούχων του προγράμματος σήμερα είναι ανύπαντρες μητέρες που προσπαθούν να μπουν στην αγορά εργασίας και τις οποίες «τιμωρεί» η πολιτική αυτή, όπως σχολιάζουν οι «New York Times».
Η «WSJ» αναφέρει ότι το πλαίσιο για τη στήριξη των οικογενειών είναι τόσο ανεπαρκές, ώστε υπάρχει πλήθος μέτρων που η κυβέρνηση θα μπορούσε να λάβει για τη στήριξη των γονέων – μέτρα πολύ πιο αποτελεσματικά και επιθυμητά. Σύμφωνα με την έρευνα του Institute for Family Studies, το 85% των μητέρων ηλικίας 25-55 ετών με παιδιά κάτω των 18 ετών δήλωσε ότι η αμειβόμενη γονική άδεια θα ήταν «εξαιρετικά» ή «πολύ» χρήσιμη γι’ αυτές, ενώ το 80% δήλωσε ότι οι φορολογικές ελαφρύνσεις λόγω παιδιών θα ήταν επίσης εξαιρετικά ή πολύ χρήσιμες.
Ομως η λογική φαίνεται πως είναι η αναδιαμόρφωση ενός ήδη υπάρχοντος προγράμματος και η ανακατεύθυνση ήδη υπαρχόντων κονδυλίων, προς σκοπό που εξυπηρετεί τη «συντηρητική ατζέντα».
«Αυτός είναι ο στόχος. Θέλουν να καταργήσουν το δικαίωμα στην άμβλωση. Θα ήθελαν οι μητέρες να μένουν στο σπίτι. Θα ήθελαν να καταργήσουν και άλλους νόμους σχετικούς με τα πολιτικά δικαιώματα. Αρα, υπό αυτή την έννοια, πράγματι προσπαθούν να επιφέρουν μια οπισθοδρόμηση σε ένα εξιδανικευμένο όμως παρελθόν» μας λέει ο Γκράχαμ. Είναι όμως αυτό εφικτό το 2026; «Νομίζω ότι οικονομικά δεν βγαίνει. Δηλαδή, με τον τρόπο που λειτουργεί η αμερικανική οικονομία, μια οικογένεια χρειάζεται πραγματικά δύο εισοδήματα για να μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς. Το να δίνεις κάποια επιδόματα σε μητέρες που μένουν στο σπίτι ίσως βοηθάει, αλλά δεν αρκεί για να αντικαταστήσει το ένα εισόδημα».
«Μητρότητα πλήρους απασχόλησης»
Οσο και αν υπάρχει μια μεγάλη προσπάθεια από influencers του κινήματος MAGA για να προωθηθεί και να ωραιοποιηθεί η «μητρότητα πλήρους απασχόλησης», οι λεγόμενες «tradwives» και η επιστροφή στους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως κάτι τέτοιο δεν αποτελεί το ιδανικό σενάριο για την πλειοψηφία των γυναικών στις ΗΠΑ, αλλά μόνο για το 22% εξ αυτών σύμφωνα με την Gallup.
«Το αφήγημα είναι πως αυτά τα πράγματα μπορεί να είναι αντιδημοφιλή, αλλά είναι “σημαντικά” και είναι “το σωστό”. Οι περισσότεροι από όσους εμπλέκονται στο Project 2025, ή και ο ίδιος ο Τζέι Ντι Βανς, είναι πολύ θρήσκοι. Πιστεύουν ότι το δικό τους όραμα για τον χριστιανισμό απαιτεί αυτά τα πράγματα. Ακόμα και αν ο πληθυσμός δεν το πιστεύει τώρα, εκείνοι θεωρούν ότι είναι σημαντικό και άξιο προσπάθειας. Και ελπίζουν να πείσουν τον πληθυσμό, με διάφορους τρόπους, ότι στην πραγματικότητα αυτή είναι η σωστή απόφαση. Αλλά πολιτικά δεν είναι δημοφιλές. Και το ξέρουν και οι ίδιοι και το βλέπουμε και στις δημοσκοπήσεις» καταλήγει ο Γκράχαμ.
