Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για τις άρσεις ασυλίας θα δείξει εάν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όντως σκοπεύει έστω αυτή τη φορά να σεβαστεί τους θεσμούς
άκος Μητσοτάκης μπορεί να δηλώνει ότι η χώρα έχει στηρίξει τον θεσμό, όμως την ίδια στιγμή έχει κάνει ιδιαίτερα αρνητικούς υπαινιγμούς. Χαρακτηριστική η αναφορά του στην κυριακάτικη ανάρτησή του ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία πρέπει «αποδείξει και εκείνη την αντικειμενικότητά της, αλλά και ότι μπορεί να κάνει σωστά τη δουλειά της. Αποφεύγοντας τις επιλεκτικές διαρροές και μένοντας μακριά από κάθε εμπλοκή της στον εσωτερικό πολιτικό ανταγωνισμό. Κυρίως, όμως, προχωρώντας ταχύτατα τις προβλεπόμενες διαδικασίες, ώστε οι βουλευτές μας να πάψουν να είναι όμηροι εντυπώσεων».
Κοντολογίς, ο πρωθυπουργός σχεδόν ευθέως είπε ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι και τόσο αντικειμενική, ότι κάνει επιλεκτικές διαρροές, ότι εμπλέκεται στον εσωτερικό πολιτικό ανταγωνισμό και ότι στην πραγματικότητα κρατά βουλευτές ομήρους στη βάση εντυπώσεων και όχι αποδείξεων.
Δηλαδή, αντί ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του να πουν ότι θα συνεργαστούν με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα διαφθοράς, πάντα με σεβασμό στους κανόνες του κράτους δικαίου, αυτό που κάνουν είναι να αμφισβητούν τον θεσμό και να υποστηρίζουν ότι η έρευνά του είναι μια πολιτικά υποκινούμενη σκευωρία.
Γι’ αυτό τον λόγο και δεν είναι καθόλου δεδομένο εκ των προτέρων ότι σε αυτή τη βάση θα έχουμε όντως υπερψήφιση όλων των προτάσεων για άρση ασυλίας ή εάν «αυτοβούλως» ένα μέρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ πάει κόντρα στη «γραμμή» και αποφασίσει ότι δεν πρέπει να αρθεί η ασυλία κάποιων.
Μόνο που σε αυτή την περίπτωση αυτό που θα έχει πράξει η κυβερνητική παράταξη δεν θα είναι να έχει υπερασπιστεί κάποιο «τεκμήριο αθωότητας». Αυτό που θα έχει κάνει θα είναι να έχει επιδείξει, για ακόμη μια φορά, την πραγματική της περιφρόνηση για το κράτος δικαίου. Γιατί θα έχει, στην πράξη, απαξιώσει το θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ειδικά και τη δικαιοσύνη συνολικότερα.
Και θα έχει αποδείξει ότι αντιμετωπίζει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία εν τέλει και ως ένα διαρκές απαλλακτικό βούλευμα και «ασπίδα» ενάντια σε κάθε απόπειρα ποινικού ελέγχου. Κάτι που απλώς θα επιβεβαιώσει την ήδη ριζωμένη στην κοινωνία πεποίθηση ότι ένα κόμμα που ασκεί τη διακυβέρνηση ταυτόχρονα μπορεί να εξασφαλίζει και ατιμωρησία για όλες τις πρακτικές διαφθοράς και κάθε εκδοχή παραβατικότητας.
Προφανώς η άρση της ασυλίας δεν σημαίνει καταδίκη. Και είναι πάντα πιθανό η διερεύνηση της υπόθεσης να δείξει ότι κάποιοι βουλευτές δεν έκαναν κάτι παράνομο. Όμως, την ίδια στιγμή επιτρέπει να διερευνηθεί πλήρως μια υπόθεση που αυτή τη στιγμή ρίχνει μια πολύ βαριά σκιά συνολικά στο πολιτικό σύστημα, την ώρα που διακυβεύει συνολικά το ισχύον καθεστώς για τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις στον αγροτικό και κτηνοτροφικό τομέα.
