Η απουσία καθαρών απαντήσεων για τις υποκλοπές συντηρεί, αν δεν εντείνει, την κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στη Δικαιοσύνη.
Τέσσερα χρόνια μετά τις πρώτες αποκαλύψεις για τις υποκλοπές, η κυβέρνηση εξακολουθεί να έχει μπροστά της έναν μακρύ κατάλογο αναπάντητων ερωτημάτων, ενώ η Δικαιοσύνη διαχειρίζεται έναν φάκελο που, όσες φορές κι αν ανοίγει, καταλήγει ξανά στο ίδιο σημείο, στο αρχείο.
Η τρίτη κατά σειρά αρχειοθέτηση αφορά πλέον μια υπόθεση πολύ διαφορετική από εκείνη που είχε αρχικά τεθεί υπό εισαγγελική αξιολόγηση, καθώς στο ενδιάμεσο διάστημα μεσολάβησαν έρευνες, καταθέσεις, δημοσιογραφικές αποκαλύψεις, μια πολύμηνη δίκη, καταδικαστική απόφαση, νέα δικαστικά στοιχεία από το εξωτερικό και τέσσερα διαφορετικά αιτήματα για την επανεκκίνηση της έρευνας, ανάμεσά τους και εκείνο ενός προσώπου με ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.
Κι όμως, παρά τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει, η κατάληξη δεν άλλαξε. Ο νέος Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έκρινε ότι δεν υπάρχουν επαρκείς λόγοι για να ανασυρθεί η δικογραφία από το αρχείο και να επανεκκινήσει η έρευνα. Η εισαγγελική αυτή αξιολόγηση έχει, ασφαλώς, τη δική της νομική βάση. Δεν αναιρεί, όμως, το βάρος όσων είχαν ήδη προηγηθεί στην πορεία της υπόθεσης και τα οποία καθιστούν ολοένα δυσκολότερο να θεωρηθεί πως η Δικαιοσύνη εξάντλησε όλα όσα μπορούσε και, κυρίως, όλα όσα όφειλε να διερευνήσει.
Παρότι τον Φεβρουάριο το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκρινε ενόχους τους τέσσερις κατηγορουμένους στην υπόθεση του Predator και επέβαλε βαρύτατες ποινές, κι ενώ η δίκη πήγε την έρευνα ένα βήμα παραπέρα, για τον Άρειο Πάγο, ωστόσο, τα ευρήματα αυτής δεν ήταν αρκετά ώστε να δικαιολογήσουν την ανάσυρση της δικογραφίας, με αποτέλεσμα η υπόθεση να οδηγηθεί, λίγους μόλις μήνες πριν, για δεύτερη φορά στο αρχείο.
Η ιστορία θα μπορούσε να είχε σταματήσει σε αυτό το σημείο, όμως, ακολούθησαν τέσσερα διαφορετικά αιτήματα ανάσυρσης, από τον Χρήστο Σπίρτζη, τον δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη, τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τον Ζαχαρία Κεσσέ, συνήγορο θυμάτων του Predator, ο οποίος προσκόμισε και δικαστικό υλικό από το Ισραήλ σχετικά με τον Ταλ Ντίλιαν.
Ο τελευταίος, πότε δημόσιο πρόσωπο και πότε ιδιώτης για την κυβέρνηση, ανάλογα με το τι εξυπηρετεί σε σχέση με την κλήση του στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, και μία από τις πλέον κεντρικές φυσιογνωμίες στην υπόθεση της Intellexa και του Predator, εμφανίζεται να υποστηρίζει ότι το λογισμικό είχε πωληθεί νόμιμα σε ελληνικές κρατικές αρχές.
Όσο περνούσε ο χρόνος, η υπόθεση αποκάλυπτε όλο και περισσότερες, εντυπωσιακές διαστάσεις. Έχουν ήδη έρθει στο φως παρακολουθήσεις που αφορούν πρωτοκλασάτα μέλη της κυβέρνησης, τον αρχηγό κοινοβουλευτικού κόμματος, έναν πρώην πρωθυπουργό, ανώτατα στελέχη του κρατικού μηχανισμού, αλλά και στρατιωτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Ακόμη πιο βαρύνουσα είναι η αποκάλυψη ότι ορισμένα από τα πρόσωπα που βρέθηκαν στο στόχαστρο του Predator είχαν, την ίδια περίοδο, τεθεί και υπό επισύνδεση από την ΕΥΠ.
Στα δεδομένα της υπόθεσης περιλαμβάνονται πλέον και μια καταδικαστική απόφαση, αλλά και το επίσημο αίτημα πρώην πρωθυπουργού να διερευνηθεί η απόπειρα παγίδευσης του τηλεφώνου του. Και μέσα σε όλα αυτά, ένα ερώτημα εξακολουθεί να μένει αναπάντητο: ποιος αγόρασε το Predator, μέσα από ποια διαδρομή, με ποια διαδικασία, για λογαριασμό ποιας υπηρεσίας και, τελικά, για ποια χρήση;
Οι υποκλοπές έχουν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, εξελιχθεί σε κάτι πολύ περισσότερο από μια υπόθεση παράνομων παρακολουθήσεων, γιατί μαζί τους δοκιμάζεται και η λειτουργία των θεσμών που καλούνται να σταθούν ως αντίβαρα απέναντι στην κυβερνητική εξουσία, ιδίως όσο το νήμα της έρευνας πλησιάζει όλο και περισσότερο την αυλή του Μαξίμου.
Από αυτή την οπτική, η τρίτη αρχειοθέτηση διαβάζεται διαφορετικά από την πρώτη, καθώς έρχεται ύστερα από τέσσερα χρόνια επίμονων ερωτημάτων, των οποίων η απουσία καθαρών απαντήσεων συντηρεί, αν δεν εντείνει, την κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στη Δικαιοσύνη.
Έχει πια καλλιεργηθεί, αν όχι παγιωθεί, η αίσθηση ότι η υπόθεση, όσο κι αν ψηφίδα προς ψηφίδα φωτίζονται, μετά κόπων και βασάνων, νέες όψεις της, μοιάζει καταδικασμένη να παραμένει στο εκκρεμές της απορίας.
Ίσως, τελικά, αυτό να συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την ελληνική ιστορία των υποκλοπών. Τα ερωτήματα υπάρχουν, επιμένουν και πληθαίνουν. Οι απαντήσεις, πάλι, κατά τους ιθύνοντες, φαίνεται πως περισσεύουν.
