Το μεγάλο «Όχι» του 1940 γράφτηκε από χιλιάδες μικρές πράξεις θάρρους.
Από εκείνους που έφυγαν για το μέτωπο, από εκείνους που έμειναν πίσω και άντεξαν, από τις γυναίκες που στήριξαν έναν ολόκληρο αγώνα, από τις οικογένειες που έζησαν την αγωνία, την απώλεια και τη στέρηση. Από μια ολόκληρη Ελλάδα που στάθηκε όρθια, ενωμένη και αποφασισμένη απέναντι στην υποταγή.
Το «Όχι» δεν έμεινε σε μια Ιστορική Απάντηση.
Έγινε πράξη, θυσία, αντοχή και καθημερινός αγώνας. Έγινε η απόδειξη ότι στις πιο δύσκολες ώρες ενός τόπου, η δύναμή του δεν μετριέται μόνο με όπλα και αριθμούς, αλλά με την πίστη των ανθρώπων του, σε όσα θεωρούν αδιαπραγμάτευτα.
Γι’ αυτό και σήμερα δεν τιμούμε μόνο μια ιστορική στιγμή. Τιμούμε τους ανθρώπους, που της έδωσαν το πραγματικό της νόημα. Εκείνους που απέδειξαν στην πράξη, το τι σημαίνει ελευθερία, αξιοπρέπεια και αγάπη για την πατρίδα.
Τιμούμε μια γενιά, που δεν γνώριζε ποιο θα ήταν το τέλος του αγώνα, αλλά ήξερε πολύ καλά, για ποια πράγματα άξιζε να αγωνιστεί.
Μαζί με τη μνήμη, υπάρχει πάντα και η δική μας ευθύνη. Να διαφυλάσσουμε όσα μας παραδόθηκαν.
Να μένουμε ενωμένοι στα δύσκολα. Να μην ξεχνάμε ότι η δύναμη της πατρίδας μας βρίσκεται, πάνω απ’ όλα, στους ανθρώπους της. Να παραδίδουμε στις επόμενες γενιές, όχι μόνο τη γνώση της Ιστορίας μας, αλλά και το νόημα των αξιών, που τη διαμόρφωσαν.
Από τη Ρόδο, από έναν τόπο βαθιά δεμένο με την Ελλάδα, την ιστορία και τις αξίες της, τιμούμε σήμερα εκείνους που μας έδειξαν τι σημαίνει να υπερασπίζεσαι την ελευθερία, χωρίς δεύτερη σκέψη. Η μνήμη τους δεν είναι μόνο τιμή στο παρελθόν. Είναι ευθύνη για το παρόν, και παρακαταθήκη για το μέλλον.
Τιμή και δόξα στους Ήρωες του ’40.
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας.
Χρόνια πολλά στη Ρόδο μας.
Χρόνια πολλά σε όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες.
