Στο παγκάκι του Κάστρου με τον Δε Λαστίκ: Μια ιστορία για τις επιλογές, τη μνήμη και τον δρόμο της ζωής
Λένε οι σοφοί πως κάποια στιγμή στη ζωή έρχεται η ώρα που καλείσαι να επιλέξεις τον δρόμο σου. Και ακόμη κι αν πέσεις, ακόμη κι αν δυσκολευτείς, πάντα θα υπάρχουν δύο επιλογές: το σωστό και το λάθος. Και η απόφαση θα είναι πάντα δική σου.
Στο παγκάκι του Κάστρου, ένα πρωινό με καταχνιά και απόλυτη ησυχία. Χωρίς τον θόρυβο από νταλίκες, καράβια, έργα και μηχανές. Μόνο η ηρεμία της στιγμής και οι σκέψεις που έρχονται όταν ο καιρός βαραίνει την ψυχή.
Σε τέτοιες στιγμές το μυαλό ταξιδεύει. Αναζητάς μια παρέα, μια κουβέντα, ανθρώπους που μπορούν να αλλάξουν τη σκέψη σου και να σου θυμίσουν πράγματα που ίσως έχεις ξεχάσει. Αναρωτήθηκα πού είναι οι φίλοι, πού είναι εκείνοι που μπορούν να δώσουν μια διαφορετική ματιά στα πράγματα. Πού είναι ο Δε Λαστίκ να μου μιλήσει για τα σωστά και τα λάθη…
Και τότε, σαν από θαύμα, κάθισαν δίπλα μου ο Νίκος και ο Στέργος.
Σάστισα. Ανατρίχιασα. Ο μουντός ορίζοντας προς την Αλικαρνασσό έμοιαζε ξαφνικά να φωτίζεται. Η καταχνιά υποχώρησε και όλα γύρω απέκτησαν άλλη όψη. Ήταν σαν η παρουσία τους να έφερε μαζί της φως.
Ήταν μια απόφαση που είχε παρθεί χρόνια πριν. Μια επιλογή δρόμου.
Και ήρθαν να μου θυμίσουν εκείνη την επιλογή:
«Ή θα φτιάξουμε μόνοι μας την πόλη μας ή θα περιμένουμε να τη φτιάξουν άλλοι, που ούτε γνωρίζουν τον τόπο μας ούτε θα ζήσουν ποτέ σε αυτόν».
Ο Νίκος Σβύνος και ο Στέργος Μάμμης ήταν δίπλα μου, όπως πάντα: αμίλητοι και χαμογελαστοί. Απόρησα πώς κατάλαβαν τις σκέψεις που στριφογύριζαν στο μυαλό μου εκείνο το πρωινό.
Όμως ίσως δεν έπρεπε να απορώ. Ξέρω εδώ και χρόνια ότι στο παγκάκι μας υπάρχουν πάντα εκείνοι που μας παρακολουθούν. Εκείνοι που αφήνουν πίσω τους έργο και μνήμη.
Γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα από όσα δημιούργησαν.
Όταν αντικρίζεις το ψηφιδωτό στον Άγνωστο Στρατιώτη και θυμάσαι τους χοχλάκους της Νισύρου. Όταν περνάς από το ΙΚΑ, το Νοσοκομείο, το τέταρτο δημοτικό σχολείο, τις κερκίδες και τόσα άλλα σημεία της πόλης. Τότε γνωρίζεις πως κάποιοι άνθρωποι αποτέλεσαν τη «μαγιά», την αρχή μιας πορείας που άλλαξε την Κω και την έκανε να μεγαλώσει.
Ο Δε Λαστίκ δίπλα μου χαμογελούσε πονηρά.
«Την πάτησες», μου είπε. «Δίπλα σου κάθονται κι άλλοι και δεν τους είδες».
Γύρισα και έμεινα άφωνος.
Ήταν εκεί ο Θεόφιλος Χατζηστέργος, ο Μιχάλης Βασιλειάδης, ο Σταμάτης Χατζημιχαήλ, από τους πρώτους συνεργάτες στον Δήμο, ο Γιάσος, ο Αντώνης του ΚΟΑΛΑ, ο επόπτης Θεοδόσης Διακογιάννης.
Όλοι εκεί. Σαν να γύρισε ο χρόνος πίσω.
Ήταν η αρχή. Το ξεκίνημα. Οι επιλογές. Οι αποφάσεις. Η διαχείριση. Οι άνθρωποι που διάλεξαν έναν δρόμο.
Γιατί στη ζωή υπάρχουν πάντα δύο δρόμοι. Κάποιοι τους ονόμασαν δρόμο της αρετής και δρόμο της κακίας. Άλλοι δύσκολο και εύκολο δρόμο. Άλλοι δρόμο με αγκάθια και δρόμο με ροδοπέταλα. Και κάποιοι απλώς σωστό και λάθος.
Στο μαγικό παγκάκι όμως δεν υπάρχουν δικαιολογίες και δεύτερες σκέψεις.
Ο Δε Λαστίκ δεν κάλεσε τυχαία όλους αυτούς τους ανθρώπους. Έχει δει πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Γνωρίζει πρόσωπα και ιστορίες. Είδε εκείνους που αποφάσιζαν, εκείνους που συμμετείχαν, εκείνους που απαιτούσαν, έλεγχαν και βοηθούσαν. Εκείνους που έβαζαν ακόμη και από το υστέρημά τους για να γίνει κάτι καλύτερο.
Και τότε ψιθύρισε:
«Δύο είναι οι δρόμοι και έχουν όνομα. Επιλέγεις εκείνον που σου επιτρέπει να ζεις με τον εαυτό σου».
«Επιλέγεις τον άλλον και μπορεί να συνεχίζεις να ζεις, αλλά είσαι ήδη νεκρός και δεν το γνωρίζεις».
Γι’ αυτό η επιλογή είναι μία.
Μην επιλέξεις μόνος σου.
Χρειάζεσαι ανθρώπους δίπλα σου. Συνοδοιπόρους. Ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο όραμα και την ίδια ευθύνη.
Γιατί διαφορετικά μπορεί να συνεχίσεις να ζεις, αλλά να έχεις χάσει το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής σου χωρίς καν να το καταλάβεις.
**Κ. Καΐσερλης
π. Δήμαρχος Κω
